Serwis internetowy langloo.com wykorzystuje pliki cookies, które umożliwiają i ułatwiają korzystanie z jego zasobów. Korzystając z serwisu wyrażasz jednocześnie zgodę na wykorzystanie plików cookies.

English in use

Czym są introductory verbs?

Autor: Langloo

Twoja ocena: {{rated}}



Czytaj
 
Ćwicz

 

Bez znajomości zasad poprawnego używania czasowników nie możemy nawet rozpocząć nauki języka angielskiego. Czym są introductory verbs i jak prawidłowo je stosować?

 

Introductory verbs (pol. czasowniki relacjonujące) to jeden z rodzajów czasowników, bez znajomości których trudno byłoby nam nauczyć się poprawnego posługiwania się językiem angielskim. Bardzo często korzystamy z nich, nie zdając sobie sprawy, jaka jest nazwa, pod którą oficjalnie funkcjonują w gramatyce angielskiej. Jak je rozpoznać? Introductory verbs są nieodłączną częścią zdań tworzonych w mowie zależnej (ang. reported speech) – pomagają wówczas podkreślić, że w naszej wypowiedzi przytaczamy słowa kogoś innego, np.:


He said he had no idea who that guy was.

Powiedział, że nie ma pojęcia, kim jest ten facet.


She agreed that we should go home.

Zgodziła się, że powinniśmy iść do domu.


The man denied that he knew that woman.

Mężczyzna zaprzeczył, że zna tamtą kobietę.

 


Poza tym zastosowaniem, introductory verbs – w zależności od konstrukcji, w jakich występują – dzieli się ogólnie na następujące grupy:


a) introductory verbs, po których stosowany jest bezokolicznik z to:


- agree – zgodzić się;

- claim – twierdzić;

- demand – żądać;

- offer – zaoferować, zaproponować;

- promise – obiecać;

- refuse – odmówić;

- threaten – grozić.

He claimed to have seen the accident.

Twierdził, że widział wypadek.

 

I demand to speak to your boss immediately!

Chcę natychmiast rozmawiać z pańskim szefem!

 

They offered to do it.

Zaoferowali, że to zrobią.

 


b) introductory verbs, po których stosowane jest dopełnienie, a następnie bezokolicznik z to:


- advise – poradzić;

- allow – pozwalać, zezwalać;

- ask – poprosić;

- beg – błagać;

- command – rozkazywać;

- encourage – zachęcać;

- forbid – zakazać;

- instruct – polecić;

- invite – zapraszać;

- order – rozkazywać;

- permit – zezwalać;

- remind – przypominać;

- urge – namawiać, przekonywać;

- want – chcieć;

- warn – ostrzegać.

 

He asked her to marry him.

Poprosił ją o rękę.

 

They invited us to the party.

Zaprosili nas na przyjęcie.

 

I want you to go home.

Chcę, żebyś poszedł do domu.

 


c) introductory verbs, po których stosowany jest rzeczownik odczasownikowy z końcówką -ing:


- accuse sb of – oskarżać (kogoś o coś),

- admit (to) – przyznawać się (do),

- apologize for – przepraszać,

- boast about/of – chwalić się,

- complain to sb about – skarżyć się komuś,

- deny – zaprzeczać,

- insist on – nalegać,

- suggest – proponować.


John apologized for being rude.

John przeprosił za to, że był nieuprzejmy.

 

The man denied being involved in the argument.

Mężczyzna zaprzeczył, że brał udział w sporze.

 

Harry insisted on going to the cinema.

Harry nalegał, żeby pójść do kina.

 

Uwaga: po czasownikach relacjonujących: admit, advise, boast, complain, deny, insist, promise, remind, threaten oraz warn dopuszczalne jest również zastosowanie that, np.:

Nick boasted that he was the best.

Nick chwalił się, że jest najlepszy.