W sytuacji, gdy chcemy zacytować, co ktoś powiedział lub pomyślał, używamy direct speech, czyli mowy niezależnej. Jakich czasowników najczęściej używa się, wprowadzając direct speech?


Gdy powtarzamy po angielsku to, co ktoś powiedział lub pomyślał, używamy direct speechmowy niezależnej. Dziś zajmujemy się częścią tego zagadnienia – czasownikami, za pomocą których możemy wprowadzić direct speech.

Czasowniki, które są najczęściej używane do wprowadzenia direct speech, to say (pol. powiedzieć) lub think (pol. myśleć). Mogą one występować na samym początku zdania, w środku lub końcu, np.:

We were talking and I said: ‘Who will you invite to the party?’ ‘I don’t know yet’, said John.
Rozmawialiśmy ze sobą i powiedziałem: „Kogo zaprosisz na przyjęcie?” „Jeszcze nie wiem” – odpowiedział John.

And then he asked me to marry him! He must be crazy, I thought”. “What did you say to him?” – Henry wanted to know.
I wtedy poprosił mnie, żebym za niego wyszła! On musi być szalony, pomyślałam”. „Co mu powiedziałaś?” – chciał wiedzieć Henry.


Ponadto mowę niezależną można wprowadzić także za pomocą innych czasowników, określających rodzaj wypowiedzi (pytanie, wykrzyknienie itp.) lub jej ton (np. szept). Takimi przykładowymi czasownikami mogą być: ask (pytać), suggest (sugerować), propose (proponować), reply (odpowiadać), whisper (szeptać) itd.

Is this your final answer?’, asked the teacher.
Czy to jest twoja ostateczna odpowiedź?” – zapytała nauczycielka.

What’s this guy doing in the closet?!’ – cried Kurt.
Co ten facet robi w szafie?!” – krzyknął Kurt.

Jacek WoźniakKomentarze:02011-10-17 12:00:40
Nowy komentarz