Jednym z najczęściej używanych angielskich czasowników posiłkowych jest will. Podobnie jak inne czasowniki tego typu nie ma on polskiego odpowiednika, co może sprawiać problemy. Warto się zatem przyjrzeć, kiedy się go stosuje.

Will to czasownik posiłkowy, który najczęściej używany jest do tworzenia czasów przyszłych. Jako że pełni jedynie funkcję posiłkową (wskazuje na czas gramatyczny), nie można go przetłumaczyć na język polski. Jeżeli zaś chodzi o jego użycie, to najczęściej wykorzystuje się go w następujących sytuacjach:


I think someone’s knocking on the door. I’ll see who it is.
Chyba ktoś puka do drzwi. Zobaczę, kto to.
(“Zobaczę kto to” to decyzja podjęta w momencie gdy słyszymy, że ktoś puka.)


Can one of you help me with my shopping bags?”
I will.”
Czy któryś z was mógłby pomóc mi z torbami z zakupami?”
Ja to zrobię.”
(„Ja to zrobię” jest decyzją podjętą w reakcji na prośbę o pomoc.)



I really will pass that exam.
Naprawdę zdam ten egzamin.

I’ll kill you if you hurt my daughter.
Zabije cię, jeśli skrzywdzisz moją córkę.



Formą przeczącą czasownika will jest will not (w wersji skróconej won’t). Używa się jej tak, jak will, m.in. wtedy, gdy mówimy o niechęci do zrobienia czegoś lub o odmowie wykonania czegoś, np.:

He will not (won’t) open the door.
On nie chce otworzyć drzwi.

I will not (won’t) go there.
Nie pójdę tam.



Would not (w formie skróconej wouldn’t) można natomiast używać wtedy, gdy mówimy o udzielonej w przeszłości odmowie zrobienia czegoś, np.:

They would not (wouldn’t) help us.
Nie chcieli nam pomóc.

Tom would not (wouldn’t) lend me his car.
Tom nie chciał mi pożyczyć swojego samochodu.



Więcej na temat użycia czasownika will znajdziesz w dziale wyrażanie przyszłości oraz czasownik modalny will.

Jacek WoźniakKomentarze:02011-07-11 12:00:50
Nowy komentarz